اگه بخوام باهات رو راست باشم باید بگم كه زندگی یک جورایی سخته. یعنی به شكل گریز‌ناپذیری سخته و این ربطی به جایی كه هستی و جوری كه زندگی می‌كنی نداره. من بهش میگم اصل بقای سختی. یعنی سختی از شكلی به شكل دیگه تبدیل میشه ولی نابود نمیشه. برای همین هم توی یک زندگیِ خیلی خوب و عادی، جایی كه هیچ كی به هیچ كی به خاطر عقایدش شلیک نمی‌كنه و همه چی ارومه؛ آدمهای زیادی مشت مشت قرص ضد افسردگی میخورن كه بتونن خودشون رو هر روز صبح از توی رختخواب بكشن بیرون.آدمهای پف كرده، آدمهای بد حال؛ آدمهای روی لبه. خیلی‌ه

آخرین یادداشت: مدتها بود رنجی شبیه به آنچه که هم اکنون درک میکنم را نچشیده بودم.از آخرین باری که از فرط بد بودن حالِ روحم، جسمم به مریضی افتاد چند سالی میگذرد. بعضی گمان ها گناه اند و من تاوان گمان های خوبی که راجع به تو داشتم را خواهم داد.نبودِ تو به مغزم فضا میدهد که دروغ هایت را بشناسم اما خب امروز سردرگمم. نمیتوانم باور کنم کدام یک از حرف هایت حقیقت داشت. ماندنی بودنت را باور کرده بودم و باورم ترک برداشت پس دیگر چه فرقی میکند که من راجع به تو چه فکری میکنم؟ یا جواب سوالت را بدهم که ارزشش